Samotność w związku

[MadZed79]

Doskonale to ująłeś. Taka samotność w tłumie.
Idźmy dalej zatem.
Mi już nawet nie chodzi o seks jako taki. Owszem, jest bardzo ważny i tak nawet "heretycko" powiem, że nie musi istnieć między parterami jakieś głębokie uczucie, wystarczy, żeby nadawali na jednej fali, lubili się bardzo po prostu...
Ale dla mnie bardzo seksualne są spojrzenia, dotyk, ten cały "vibe" między ludźmi - ba, nawet słowa No wiem, dziwne poglądy, ale tak mi się ukształtowało przez lata, a jako osoba - co tu kryć - jednak nadwrażliwa, podatna na bdoźce - bardzo takie rzeczy odczuwam.

Jak najbardzeij racja. Seks może przeminąć, uczucia wyższe też, a potem co? Pustka i patrzenie w ścianę siedząc koło niby bliskiej, ale obcej osoby? W drugiej osobie w związku trzeba jednak mieć dobrego kumpla/ przyjaciela. Ja wiem, że w wielu przypadkach nagle miałem tak, jak to Kazik w KNŻ zaśpiewał "czułem odrębność tam gdzie najludniej." Aktualnie z moją byłą sprzed 10 lat mam więcej tematów do ogadania i bardziej otwarcie z nią mogę pogadać o dosłownie wszystkim, niż z moją ostatnią partnerką, daje to trochę do myślenia

 

[PrzemoHarp]

Jeżeli związek już same podstawy miał kruche czy wręcz żadne - to pogłębiająca się rysa, wyrwa a potem przepaść między partnerami jest w zasadzie logiczną implikacją tego, że w efekcie żyjemy obok siebie, seks staje się coraz bardziej "mechaniczny", planowany, wyzuty z innowacji, z pasji - a potem przestaje cieszyć w ogóle i zanika.
To nie działa tak jak się kiedyś mówiło - "weźmiemy ślub a miłośc może sama przyjdzie". Nie przyjdzie.
I jakoś tak dziwnie to jest skonstruowane - nie wiem, jakieś "fatum", "przeznaczenie" - że w istocie echa tych nie trafionych małżeństw dziadków, rodziców - ciągną się dalej i dalej.
Przynajmniej ja to widzę tak w moim przypadku. O szczegółach opowiem kiedy indziej, bo to też ciekawe. Ja sam dopiero niedawno doznałem olśnienia w tej kwestii.