Samotność w związku

[D'Arc]

Pamiętam jak moje dzieci pierwszy raz wysłałam na ferie czułam się tak jakby mi ktoś serce wyrwał, wróciłam z mężem do pustego domu i byłam smutna zła na siebie co ja "mądrego" zrobiłam ale minęła niecała doba, a ja z euforią przekonałam się na własnej skórze, że to cudownie nie musieć nic spać do późna, spontanicznie wychodzić na imprezy itd.
Teraz niestety, ale mój przychówek nie chce wyjeżdżać, ani do dziadków ani na ferie. Mówią, że w domu jest im najfajniej, nawet spędzać dni bez szkoły

 

[D'Arc]

@D'Arc Próbowałem, nie raz, nie dwa. Nic z tego. Ona jak wyjdzie do sklepu i wróci to już się czuje jakby miesiąc była poza domem.

To czyli podobny trudny przypadek jak ja jedyne co mogę doradzić, to podstępem wywieźć dzieci w jednym kierunku do dziadków a żonę podstępem w drugą ze sobą

 

[D'Arc]

@D'Arc Próbowałem, nie raz, nie dwa. Nic z tego. Ona jak wyjdzie do sklepu i wróci to już się czuje jakby miesiąc była poza domem.

Ja przy pierwszym po powrocie ze szpitala przez tydzień nie obejrzałam tv a sama z domu bez dziecka wyszłam po miesiącu taka się czułam niezastąpiona, teraz się z tego mega śmieję

 

[Łotr]

@D'Arc widocznie potrzebuję czasu. Nic innego teraz i tak nie mam.

 

[MadZed79]

To było kalkulowane ryzyko, ale jestem słaby w matmie

Troche na zasadzie:
-Co u ciebie? Wszystko zgodnie z planem.
-To widze, ze niedobrze?
-Dobrze, tylko plan byl kiepski

 

[PrzemoHarp]

@D'Arc widocznie potrzebuję czasu. Nic innego teraz i tak nie mam.

Wiesz, często jest tak, że owszem, potrzebujemy czasu. Ale ten czas leci i leci - i niewiele czy wręcz nic się nie zmienia. Spokojna rozmowa, próba namówienia na terapię - powodują tylko słowną agresję z drugiej strony. A z czasem - już się nawet prosić nie chce, a człowiek egzystuje zawieszony w prózni....
Także to nie jest takie oczywiste...

 

[Łotr]

@PrzemoHarp właśnie dlatego mówię, że nie mam nic innego. Prosić się już nie chcę i egzystuje w próżni. Czekam na nic, czekam na noc