Kobiety zdradzaja, gdy już jest bardzo, bardzo źle w związku, gdy już się całkowicie poddają, gdy wykorzystały już wszystko co można było zrobić. Jest to wyraz ratowania siebie, zadbania o swoje potrzeby w sytuacji gdy stały partner ma je w dupie. Zdradzają bo nie mają możliwości wyjść z tego stałego związku, a żeby całkiem nie zwariować chwytają się romansu, żeby mieć choć namiastkę szczęścia. Kobiety zdradzają bo już nie kochaja stałego partnera, gdy mają głód miłości i chcą dzięki romansowi nakarmić się choć trochę. Miłość karmi się byle czym, a miłość do kochanka to już są resztki resztek ze stołu. Generalnie ujowa sytuacja.
D'arc, to co napisałaś, jest logiczne i pewnie w wielu przypadkach tak właśnie wygląda. Mam jednak problem z traktowaniem tego jako ogólnej zasady, bo moje własne doświadczenie pokazuje mi coś zupełnie innego.
Ja od początku do końca kochałem swoją żonę. Nie piszę tego po to, żeby robić z siebie ideał, bo z pewnością popełniałem błędy. Ale dawałem temu związkowi tyle, ile w tamtym czasie potrafiłem. Pracowałem, dbałem o rodzinę, brałem na siebie odpowiedzialność i do samego końca próbowałem naprawiać to, co między nami się rozpadało.
Emocjonalnie przez lata miałem wrażenie, że próbuję budować mosty, które ona chwilę później paliła. Pojawiały się kolejne problemy, kolejne powody do niezadowolenia, czasem tak skomplikowane, że przy węźle gordyjskim wyglądałyby jak dziecięca układanka. A ja uparcie próbowałem je rozwiązywać, bo cały czas uważałem, że jeżeli jest problem, to trzeba szukać sposobu, żeby go wspólnie przejść.
Osobne sypialnie mieliśmy właściwie od zawsze, bo, jak mówiła, niewygodnie jej spać z kimś w łóżku. Dzisiaj czasami wracam myślami właśnie do tego jednego słowa: „z kimś”. Może powinienem był wtedy zrozumieć, że przez wiele lat właśnie tym dla niej byłem. Kimś.
Niekochanym, nieszanowanym, ale potrzebnym.
Bo nawet pół roku po rozwodzie nadal korzystała z mojego konta. To zresztą dobrze pokazuje pewien paradoks. Związek, a właściwie mnie samego, można było odrzucić, ale to, co dawałem, nadal było przydatne.
Ostatniego kochanka odkryłem mniej więcej rok przed rozwodem. Nie powiedziałem jej wtedy, że wiem. Wiem, że dla wielu osób będzie to niezrozumiałe, ale liczyłem, że to się skończy, że się opamięta, zabawi i wróci do naszego życia. Nadal ją kochałem i nadal chciałem ratować związek.
Nie wiem, ile takich sytuacji było wcześniej. Zawsze obracała się głównie w męskim towarzystwie i dzisiaj mogę jedynie zastanawiać się, ile rzeczy przede mną ukrywała. Nie mam jednak zamiaru dopisywać historii, których nie jestem w stanie udowodnić.
Wiem natomiast jedno: do samego końca miała ode mnie szacunek, wsparcie i człowieka, który mimo wszystkiego nadal próbował ratować to, co dla niej być może od dawna było już tylko wygodnym układem.
Dlatego nie potrafię przyjąć prostego wyjaśnienia, że kobieta zdradza wtedy, kiedy partner ją zaniedbuje, ma ją gdzieś i doprowadza ją do sytuacji bez wyjścia. Być może czasami tak jest. Być może nawet często. Ale czasami człowiek w związku męczy się nie przez to, co robi partner, tylko przez własne wybory, własne oczekiwania albo przez to, że od dawna szuka czegoś, czego partner nigdy nie będzie w stanie mu dać.
I chyba właśnie to jest dla mnie najtrudniejsze. Przez długi czas zakładałem, że gdyby coś między nami było źle, wystarczy znaleźć problem i spróbować go naprawić. Dzisiaj wiem, że nie każdy problem jest problemem do naprawienia. Czasami jedna strona naprawia, druga niszczy, a potem ta druga może jeszcze powiedzieć, że zdradziła, bo nie miała już czego ratować.
Nie twierdzę, że to, co opisujesz, nie istnieje. Po prostu wiem, że nie każda zdrada jest desperacką próbą uratowania siebie przed złym partnerem. Czasami partner naprawdę robi wszystko, co potrafi, a mimo to okazuje się, że od dawna był tylko bezpieczną bazą, z której druga osoba korzystała, jednocześnie szukając gdzie indziej czegoś dla siebie.
I że jak się o tym mówi normalnie, otwarcie — to można przeżyć rzeczy, które jeszcze bardziej nas zbliżają.
