„Bad boy” czy „miły chłopak”

[Ja_75]

Bardzo fajny i ważny temat. To pytanie dotyka często tego, czego naprawdę szukamy w bliskości – nie jednego z tych dwóch biegunów, ale czegoś głębszego.

Z mojego doświadczenia wynika, że najbardziej zapadają w pamięć i serce ci mężczyźni, którzy płynnie łączą te energie. To tacy, którzy potrafią w jednej chwili przytłoczyć swoją pewnością siebie i intensywnością, a w następnej – otulić ciepłem, ciszą i troską tak szczerą, że aż rozbrajającą. Jak ten, który szepcze do ucha coś, od czego płoną policzki, a jego dłoń jednocześnie gładzi ramię z niezwykłą czułością. Albo ten, który potrafi być dominujący i zdecydowany, a po wszystkim zawinie cię w kocyk i zapyta o samopoczucie z autentyczną uwagą.

To połączenie nie jest sprzecznością. To przejaw głębokiej uważności i dojrzałej siły. Kluczem, jak trafnie ktoś tu zauważył, jest traktowanie granic nie jako zakazu, ale jako mapy. Prawdziwie pewny siebie mężczyzna nie musi udowadniać siły przez cały czas – jego pewność pozwala mu być i czułym, i stanowczym, bo wie, że jedno bez drugiego jest niekompletne. Jego „niegrzeczność” jest wyrazem pasji, a jego „miłość” – wyrazem szacunku i bezpieczeństwa. To właśnie ta umiejętność zapewnienia obu tych doświadczeń, w sposób naturalny i dostrojony do partnerki, buduje niepowtarzalne zaufanie i atmosferę, w której można się w pełni oddać.

Subtelnie i w punkt.

 

[sigma1]

,

 

[Ja_75]

Jak dla mnie w tej dyskusji widać przede wszystkim, że kobiety i mężczyźni zupełnie inaczej rozumieją tutaj określenie „bad boy”. Dla większości pań, które się wypowiedziały, to facet pewny siebie, przejmujący inicjatywę, dominujący i mający w sobie trochę nieprzewidywalności. Dla facetów natomiast „bad boy” kojarzy się raczej z bawidamkiem, facetem polującym na kolejne kobiety, nastawionym na jednorazowy seks i traktującym relacje dość przedmiotowo.
Wychodzi więc na to, że część osób mówi o dominującym kochanku, a część o życiowym łobuzie. Pod jednym określeniem mamy dwa zupełnie różne typy człowieka, więc dyskusja w obecnej formie trochę traci sens, bo każdy odpowiada właściwie na inne pytanie

 

[Renata]

Mogę mówić tylko o swoich doświadczeniach. Wiadomo, młodość, człowiek próbował tego i owego, ale z czasem wypatrzyłam sobie przystojnego faceta. Kiedy inni jeszcze myśleli głównie o chlaniu po dyskotekach, on miał mieszkanie i samochód, więc wydawał się oczywistym wyborem na ojca dzieci. To, że był dla mnie dobry, miły i zwracał uwagę na moje potrzeby, jakoś nie bardzo przekładało się na sypialnię. Tam raczej on nadawał ton, a ja długo nie bardzo potrafiłam powiedzieć, czego sama chcę. On natomiast był pewien swoich potrzeb, robił ze mną co chciał, a ja nie potrafiłam protestować, nie chciałam, poddawałam się i czerpałam przyjemność, do dziś tęsknię za tymi wielokrotnymi orgazmami.
Po rozwodzie natomiast trafiali mi się z kolei sami lowelasi badboye i tu spotkało mnie rozczarowanie. Arogancka gadka i mina bad boya wcale nie gwarantują, że za zamkniętymi drzwiami będzie równie ciekawie. Większość tych moich „niegrzecznych chłopców” miała bardzo ograniczony repertuar i była skupiona głównie na własnej przyjemności.
Więc chyba nie ma tu prostej zasady: miły czy niegrzeczny. Obecnie spotykam się z takim jednym niedźwiadkiem i też już wiem, że to raczej nie będzie historia na całe życie. Sympatyczny, ciepły, swój chłop, ale sypialnia zdecydowanie nie jest jego konikiem.
Chyba charakter i sposób, w jaki ktoś robi wrażenie poza łóżkiem, kompletnie nie mówią jeszcze, jakim będzie kochankiem.

 

[Ela42]

Mój mąż jest połączeniem obu. Ma duszę romantyka, ale porządnego klapsa w tyłek też potrafi mi dać.
Poza sprawami łóżkowymi też wiem, że będzie w stanie mnie obronić przed jakimś niebezpieczeństwem, a jak przyjdzie co do czego to też będzie gotów wziąć mnie na ręce czy ponosić za mnie torebkę.

 

[Dominika87]

Dla mnie oba typy są umiarkowanie ciekawe. Wolałabym postawić na kogoś a'la James Bond w wydaniu casual