Samotność w związku

[D'Arc]

Wogóle to jeden ze smutniejszych wątków o niedopasowaniu... tylko jak dobrze się dopasować, skoro na początku jest zawsze szał ciał, autopromocja i pokazywanie siebie z najlepszej strony.

 

[milymarcin]

Jak to mówią: niedaleko pada jabłko od jabłoni. Nie zawsze, można mieć jednak to na uwadze.

 

[bsquare]

Zawarcie (mniej lub bardziej formalne) związku nie jest gwarancją ochrony przed samotnością. Człowiek jest samotny wtedy, kiedy nie ma nikogo, kto mógłby mu pomóc z jego problemami, a to się dzieje w dwóch przypadkach: kiedy o tych problemach nie mówi nikomu (bo nie ma wokół niego nikogo, kto by się tymi problemami przejął i chciał mu pomóc), albo też kiedy mówi o nich komuś, co do kogo ma nadzieję, że mógłby pomóc, ale ten ktoś nie słucha lub pomóc nie chce.

Oprócz tego bywają związki niesymetryczne, albo wręcz przemocowe – nie w warstwie fizycznej, ale psychologicznej lub ekonomicznej. Przemocą może być chorobliwa zazdrość, prowadząca do ograniczania kontaktów z osobami niemile widzianymi; narzucanie własnej woli i "rzeźbienie" partnera; subtelne ograniczanie wolności. W takiej sytuacji samotność to już tylko gwóźdź do trumny i – wydawałoby się – najmniejsze zmartwienie, ale nie do końca, bo dużo łatwiej zmagać się z takim syfem, kiedy ma się kogoś, komu można się chociaż wyżalić.

Takie przemocowe jazdy zazwyczaj odbywają się metodą gotowania żaby: powoli, małymi kroczkami. Nie zawsze jest to rezultat złej woli, czasami jedynie odgrywanie wzorców z rodzinnego domu, dlatego dobrze jest się w tej sprawie rozeznać, chociaż niekiedy da się takie sprawy wyprostować (oboje z żoną wynieśliśmy z naszych rodzinnych domów pewne skazy – i oboje świadomie z nimi walczyliśmy, przy wzajemnym wsparciu).

Najsmutniejsze są takie sytuacje, kiedy związek powoli przeistacza się w przedsięwzięcie, a niegdyś ukochana osoba staje się tylko wspólnikiem w interesach. Rozmowy w łóżku dotyczą organizacji kalendarza, planowania remontów oraz wyjazdów, a potem nie ma już czasu na czułość, o seksie nie wspominając. To się dzieje powoli i łatwo to przeoczyć; kobietom często się to włącza po urodzeniu dziecka, kiedy ciężar odpowiedzialności macierzyńskiej spada nagle na kark i wymusza rezygnację z własnego szczęścia, jakby porządnej matce nie wypadało już mieć na coś ochoty, o marzeniach nie wspominając. Dużo łatwiej przytrafia się to zarobionym kobietom – na szczęście moja żona w pewnym momencie zagoniła mnie do roboty, zamiast ofiarnie osuwać się w poświęcenie dla dobra rodziny, za co jestem jej ogromnie wdzięczny.

@D'Arc ma rację, ten wątek jest pełen wypowiedzi skrajnie przygnębiających, bo przebija z nich prawda. To swoją drogą ciekawe, że kiedy ktoś opisuje jakieś niesamowite przygody i doznania seksualne, natychmiast zbiera się grupka wyszydzających go czytelników. Łatwo przychodzi nam uznać, że coś jest zbyt piękne, by było prawdziwe, podczas gdy zazwyczaj nie kwestionujemy prawdziwości bolesnych wyznań (pomijając może rozdzierające serce wyznania niskich mężczyzn o wzroście 177cm). Z drugiej strony nie ma się czemu dziwić: dno jest boleśnie namacalne, o czym każdy z nas zdążył się już w życiu przekonać, natomiast obłoki na niebie są mgliste i nieokreślone – i niewielu jest takich, którzy naprawdę mieli w nich okazję pobujać.

 

[Malkontent]

A jak się ma samotność w związku do mitycznego świętego spokoju? Bo my faceci, to wiadomo - chcemy świętego spokoju, żeby nam żadna dupa nie marudziła i nie truła. Tylko problem polega na tym, że dopóki ona marudzi i drąży i chce z nami ciągle rozwiązywać jakieś problemy, o których my nawet nie wiedzieliśmy, że istnieją - to jest nasza dziewczyna. A jak zaczyna się spokój czyli już się nie wkurza na Ciebie i częściej pojawia się milczenie - to już nie jest Twoja dziewczyna. Ona jest fizycznie gdzieś obok ale emocjonalnie już się od Ciebie odcięła. I najczęściej z tego już nie ma powrotu. Jak już Ci nie wysyła dziennie wiadomości o tym co robi albo jak zasypiacie wieczorem i ona już Ci nie opowiada z ekscytacją o swoim dniu, to nie dlatego że wie, że jesteś zmęczony, tylko wcześniej miałeś ją w dupie i nie słuchałeś co do Ciebie mówi, więc teraz już jej się nawet nie chce.
Niestety było mi dane to przeżyć i dopiero po jakimś czasie zrozumiałem. Bo związki tak naprawdę się nie rozpadają z jakichś strasznych powodów, związki się rozpadają przez zaniedbanie. Przez to, że masz obok osobę, która się o Ciebie szczerze troszczy i martwi, a Ty jesteś zajęty jakimiś swoimi sprawami i nie zauważasz jak ona powoli gaśnie. Tylko się cieszysz, że masz święty spokój. Że ona wychodzi sama, bo już jej się nawet nie chce pytać czy pójdziesz z nią. Że częściej siedzi na telefonie i z kimś pisze, niż rozmawia z Tobą, bo jak chciała rozmawiać to akurat byłeś super zajęty albo wkurzony, że znowu coś chce.
Ludzie po prostu nie umieją ze sobą rozmawiać, bo każdą próbę poruszenia tematu, że coś jest źle traktują jako osobisty atak, przed którym się trzeba bronić. I trzeba udowodnić sobie nawzajem, że jest źle bo to wina tej drugiej osoby.
Dużo facetów zawsze ma argument, że żona czy dziewczyna nie chce z nimi uprawiać seksu. No nie chce, bo dziwne żeby chciała nagle wieczorem odpierdalać rodeo na kutasie, jak cały dzień albo tydzień miałeś na nią wyjebane, nie powiedziałeś jej nic miłego, ani nic dla niej nie zrobiłeś, żeby się poczuła chociaż trochę zauważona, a nagle jesteś zdziwiony, że jak jej podsuwasz kutasa pod nos to ona nie chce.
Ja też taki byłem i trochę nadal jestem ale dla tej jednej jedynej to bym już wiedział jak sprawić, żeby ona się czuła jak najważniejsza kobieta na świecie. I już bym tego tak nie spierdolił.

 

[milymarcin]

Może on po prostu jest zapracowany i przebodźcowany w pracy. Jest jeszcze różna wrażliwość na świat.