Mam wrażenie, że właśnie w tym tkwi najbardziej niebezpieczny aspekt wszelkiego rodzaju granic.
Dopóki istnieją wyłącznie teoretycznie, wydają się stabilne, rozsądne i dobrze poukładane. Człowiek jest przekonany, że dokładnie wie, gdzie się kończą i czego nigdy by nie zrobił.
Problem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy pojawia się odpowiednia atmosfera, odpowiednia osoba i ten specyficzny rodzaj napięcia, który nie zmusza do przekraczania granic siłą… a jedynie sprawia, że człowiek sam zaczyna się zastanawiać, czy naprawdę chce ich aż tak pilnować.
I być może właśnie dlatego temat „podważania granic przyzwoitości” wywołuje większy zamęt niż sam palec, jego technika czy nawet liczba możliwych konfiguracji manualnych
Bo finalnie to nigdy nie chodzi wyłącznie o sam gest.
Najbardziej działa świadomość, że jeszcze chwilę wcześniej coś wydawało się absolutnie nie do pomyślenia, a nagle umysł zaczyna traktować to nie jako szaleństwo… tylko intrygującą możliwość , może nawet w myślach pomału nastawia wodę na kawę. Bo pewnie w dwie godziny ktoś może .... ..
